Interview met L.A. (Leonard) Steetsel, directeur IBN Arbeidsintegratie

“Ik ben een mensenmens met commerciële ambities’

Leonard: “Respect, eerlijkheid en openheid zijn voor mij de belangrijkste waarden”

interview-simone-van-de-wijdeven-leonard-steetsel

SCHAIJK – Wie Leonard Steetsel (55) niet kent, denkt GROOT, FORS, JOVIAAL. Maar wie hem van dichtbij meemaakt, herkent in Leonard een ambitieuze en tevens sociale ondernemer. In zijn functie als directeur IBN Arbeidsintegratie heeft hij zijn ideale baan gevonden. “Ik ben een mensenmens maar ben ook ambitieus in het halen van mijn doelen. Soms zelfs zo vooruitstrevend dat Margreet (53) mij daarin moet afremmen.”

Dat Leonard in Schaijk woont, is te danken aan zijn ouders, die de afstandelijkheid van het Westen inruilden voor de Brabantse gemoedelijkheid. “Mijn vader kreeg elke zeven jaar de kriebels en wilde dan van huis veranderen. Zo ging hij met mijn moeder, zus en mij van Veenendaal naar Boskoop, Waddinxveen en Reek. “In Boskoop woonden ze in een nieuwbouwwijk met volop activiteit. “Er werd een winkelcentrum gebouwd. Ik was altijd buiten aan het spelen en hutten aan het bouwen met vrienden, die ik overigens nog steeds heb.” In Waddinxveen, waar zijn ouders zelf een huis bouwen, maakt Leonard zijn mavo af. Met moeite. “Leren was niet aan mij besteed. Daarentegen liep ik voorop in het scheppen van wanorde in de klas, trok iedereen mee om te gaan spijbelen en speelde monopolie tijdens de lessen. Mijn vader, die in de ouderenraad zat, schaamde zich dood. In het laatste jaar hebben we de school bezet en alle ramen afgeplakt met kranten. Ik was niet goed in leren, wel in lol trappen.”

Sport
In die jaren is Leonard een fervent sporter. Zwemmen is zijn favoriete sport. “Elke ochtend om half zeven, voor schooltijd, ging ik met de buurjongen zwemmen. Helaas, ben ik ermee gestopt omdat ik een voorhoofdsholteontsteking kreeg vanwege de chloor. De holtes moesten gespoeld worden en ik kreeg vier keer een enorme pin mijn neus ingeduwd zodat ze met koud en warm water via een slang konden spuiten. Leuk is anders.” Tegenwoordig doet hij aan golfen.

Vader
Als Leonard een jaar op het MEAO zit in Gouda, krijgt zijn vader weer drang om te verhuizen. “Nou, zei mijn vader, ik word wijnboer in Frankrijk of we kopen een boerderij in Reek. Mijn zus en ik zagen Frankrijk wel zitten, mijn moeder niet. Dus kwamen we in de witte boerderij van Zegers in Reek, wat later (door de postcode) Schaijk werd.”

Leonard vervolgt zijn opleiding in Nijmegen. “De opleiding was heel praktisch en bedrijfsgericht. Ik hielp thuis bij de administratie en als ik iets niet wist, kon ik het gelijk vragen aan mijn leerkrachten.” Leonard kiest voor economie en handel mede als voorbereiding op de overname van de uitgeverij die zijn vader aan het opzetten is. Het mocht echter niet zo zijn. “In het jaar dat ik examen deed, werd mijn vader ernstig ziek.” Leonard is 21. Het wordt een heftig jaar.

Leger
“Na mijn examen, overleed mijn vader op 1 juli op 53-jarige leeftijd aan darmkanker en werd op 7 juli begraven. Op 10 juli moest ik het leger in. Ik had om uitstel gevraagd, maar had dan een jaar moeten wachten. Dat wilde ik niet, want ik wilde zo snel mogelijk aan het werk. Het is een vreemde gewaarwording in dienst te zitten terwijl je vader net is komen te overlijden. We zaten tien dagen opgesloten op de hei in Bussum en ik mocht maar twee keer naar huis bellen. De enige manier om proberen om te gaan met je emoties, is je er voor af te sluiten. Je moet het beste ervan maken.” Zo gezegd, zo gedaan.

Leonard beleeft een geweldige diensttijd als sergeant-fourier voor de hele kazerne. “In deze functie ben je verantwoordelijk voor het regelen van al het materiaal als kleding, voorraden en munitie. We gingen in Duitsland op oefening en door mijn functie had ik best wat privileges als een eigen chauffeur, een jeep, een vrachtwagen. Ik regelde voor de jongens dan een leuke boerderij en bezorgde ze een fijne tijd van hard werken en ontspanning.”

Maar het leger heeft Leonard ook heel veel gebracht. “Afgezien van veel plezier, leerde ik discipline, leidinggeven en teambuilding. Ik had best in het leger willen blijven, maar de MEAO werd niet als HBO erkend en kon ik dus geen officier worden,”

Margreet
In zijn diensttijd leert Leonard Margreet kennen, met wie hij dit jaar 32 jaar samen is. “Margreet ontmoette ik op een vakantiekamp voor zwakzinnigen, dat zij begeleidde en waar ik als vrijwilliger werkte. Mijn moeder bezocht sinds ik zestien was – en nu nog – een geestelijk gehandicapt meisje dat in een verzorgingstehuis zat. Ik ging met haar mee en ontfermde me over de zwaardere jongens, zodat ze hun energie kwijt konden. Zo deed ik dat ook op kamp. Ik herinner me dat ik eens een uur lang op de schommelboot heb gezeten omdat die jongen dat zo ontzettend leuk vond.” Het geeft Leonard enorm veel voldoening om mensen met een handicap te helpen. “Je krijgt er zoveel voor terug, een glimlach, een hand die ze vasthouden, even stoeien. Je ziet aan alles hoe fijn ze het vinden als ze even aandacht krijgen. Ze zijn blij met hele kleine dingen. Daar doe ik het voor.”

Margreet valt Leonard op door haar vrolijkheid, spontaniteit en haar leuke manier van omgaan met de kinderen. “Ik had haar een aantal keer gesproken, maar ze leek onbereikbaar voor me. Ze woonde in Zoeterwoude. Op een dag ben ik er heen gereden en al heel snel voelden we dat we bij elkaar hoorden en dat we het samen fijn hadden.” Margreet is 21 en Leonard 23 als ze in augustus 1983 samen gaan wonen in Zetten en een half jaar later trouwen. Ze krijgen twee kinderen, Rianne (28) en Mark (25). Inmiddels is Leonard al drie keer opa. “Kleinkinderen hebben is echt G E W E L D I G. Je maakt ze veel bewuster mee dan je eigen kinderen. We zijn pas op vakantie geweest, iedereen mee inclusief mijn moeder. Het is mooi om te zien hoe je kinderen het zo goed doen.”

Carrière
Zijn carrière is Leonard begonnen als programmeur bij een transport software bedrijf. In de loop der jaren neemt hij steeds meer strategische plekken in binnen het bedrijf. “Leiding geven zit in mijn bloed. Mijn vader stimuleerde me daarin. Ik wil graag invloed hebben op de ontwikkeling van een bedrijf, want gaat het goed met het bedrijf, dan ook met zijn werknemers. Ik wil mee richting bepalen, mijn visie ventileren en mensen aansturen.” Ooit werkte Leonard bij een Amerikaans bedrijf, maar hij kon zich niet vinden in het bikkelharde beleid dat werd gevoerd. “Op mijn veertigste ben ik geswitcht naar een klein ICT bedrijf waar ik als commercieel manager aan de slag ging.” Sinds 2008 is hij werkzaam voor de IBN. “Dit is de ultieme baan die bij me past. Het is de combinatie van sociale en commerciële aspecten. De sociale kant uit zich door de hulp die ik bied aan mensen die begeleiding nodig hebben op de arbeidsmarkt en het netwerken. Het zakelijke is zichtbaar door de positieve resultaten die ik moet en wil halen.”

Leiderskwaliteiten
Niet alleen op zijn werk, maar ook in zijn vrije tijd wordt er een beroep gedaan op Leonards leiderskwaliteiten. Jarenlang was hij voorzitter van de carnavalsclub, is nu voorzitter van de muziekvereniging Concordia en ondernemersorganisatie TIBO in Oss. Hij is medeoprichter van de Rotary.

“Dat mensen je steeds weten te vinden voor bestuurlijke functies heeft te maken met het feit dat je de juiste kwaliteiten ervoor hebt. Je bent de spreekbuis van de organisatie die je vertegenwoordigt. Je hoeft niet per se muziek te spelen om de fanfare te vertegenwoordigen. Je praat met de dirigent, muzikanten, je moet open staan voor de betrokkenen en hun visie en enthousiasme naar buiten toe vertalen. Als je dan ook nog makkelijk in het openbaar praat – net als ik – dan krijg je dit soort taken. Het carnaval, de fanfare, het zijn onderdelen van een dorp die het leefbaar houden. Die mogen nooit verdwijnen.”

Rotary
Dat Leonard voor de Rotary koos is niet toevallig. “Mijn vader was Rotarian, en ik heb gezien hoeveel positiefs dat voor hem en mijn moeder bracht nadat hij overleed. Daarnaast is de club wereldwijd georiënteerd. Het feit dat je elke week elkaar ontmoet, lijkt veel, maar is nodig om een goede band op te kunnen bouwen. Dat brengt met zich mee dat je elkaar kunt helpen, vertrouwen en van elkaar leren. Je kunt binnen de groep best een meningsverschil hebben, maar de kunst is om te proberen elkaar te begrijpen. Respect, eerlijkheid en openheid zijn voor mij de drie essentiële bouwstenen in mijn leven.”

© Simone van de Wijdeven – Rotary Schaijk – Land van Ravenstein mei 2015