“De verandering zit vaak in kleine dingen”

“Hoe weet u een positieve draai te geven aan de coronacrisis?” Deze boeiende vraag leg ik voor aan u, uw broer, uw zus, uw klant, uw buurman, uw vriend, aan de bakker en de slager, aan iemand die deel uitmaakt van onze maatschappij. Voorwaarde is wel dat hij iets positiefs uit deze coronaperiode haalt.

Elke week laat ik dan ook het woord aan ‘de gewone mens’.

Vandaag is het woord aan Angelique Janssen van AJ Bewind.

Angelique, wie ben je, wat doe je?

“Ik ben Angelique Janssen. Bewoners uit Schaijk kennen mij nog wel van de bibliotheek waar ik jaren lang met veel plezier heb gewerkt. Sinds 2017 heb ik me gestort op mijn bedrijf AJ Bewind. Ik ben bewindvoerder voor mensen, zoals jongeren of mensen met (psychiatrische) problemen die moeite hebben om hun financiële zaken op orde te krijgen en te houden.“

Kun je uitleggen op welke manier het coronavirus invloed heeft gehad op jouw werk en jouw privéleven?

“Als bewindvoerder ben je vaak onderweg: van de klant naar de rechtbank voor een zitting, van de gemeente naar een zorginstantie. Ik ren de hele dag. Daarbij staat de telefoon de hele dag roodgloeiend van ’s morgens vroeg tot ’s avonds laat. Mijn agenda was van voren tot achteren gepland en weer terug. Ik werk ontzettend hard en leef van ‘iets leuks doen’ naar ‘iets anders leuks doen’. Bijvoorbeeld deze week is het theater en volgende week ga ik uiteten met een vriendin en die week daarop ga ik lunchen met mijn moeder. Ik heb zo’n gejaagd leven.

Nu alles gesloten is, er geen zittingen gehouden worden op de rechtbank en persoonlijk contact verboden is, zit ik 24 uur per dag thuis. Maar ik niet alleen, mijn partner en mijn kinderen eveneens.

Ook werk ik, normaal gesproken, op het Verdihuis in Oss, voor crisisopvang en woonbegeleiding, maar ook daar kan ik niet heen. Daar zit je dan. Ineens ben je aan huis gebonden. Wat doe je dan?

Ik ben niet iemand om bij de pakken neer te zitten en dus ben ik meteen naar andere mogelijkheden gaan zoeken. “

Wat heb je gedaan?

“In het begin moesten we allemaal wennen aan de nieuwe samenleving. Zijn deze maatregelen wel echt nodig? Maar als het probleem zich dichtbij huis voordoet, realiseer je je dat het menens is. Voor ons is deze coronacrisis al erg, maar voor mijn klanten helemaal. We hebben innerlijke veerkracht, maar mijn cliënten hebben dat niet. Het zijn hele kwetsbare mensen, die weinig prikkels kunnen verdragen. Hun leven is heel gestructureerd, anders gaat het mis. Ze hebben normaal gesproken een afspraak bij de maatschappelijk werker, bij de fysiotherapeut, bij de hulpverlening. Nu is dat van de ene dag op de andere weggevallen. Je kunt je voorstellen wat dat voor hen betekent. Ze kunnen daar niet mee omgaan. Ze hebben weinig zelfreflectie, de dagbesteding vervalt, beperkt sociaal netwerk en vaak psychische problemen. Het coronavirus heeft heel hun leven, waar met de grootst mogelijk zorgvuldigheid aan gewerkt wordt, helemaal overhoop gegooid. Ik probeer hen te helpen om hun leven op de rit te houden.”

Leg eens uit hoe je dat doet

“Ik ben de hele dag aan de telefoon. Daarbij leer ik mijn cliënten nu videobellen. Ik hou me aan de afspraken die ik had staan, maar doe dat nu telefonisch in plaats van persoonlijk. Ik probeer ze te ondersteunen om op een andere manier met dingen om te gaan. Laat ik een voorbeeld geven. Een van mijn cliënten zei tegen mij: “Ik kan de tv niet aanzetten of het gaat over corona.” Dat prikkelt hem veel te veel. Dan probeer ik hem te leiden door te zeggen dat hij bijvoorbeeld alleen in de ochtend tot 10 uur tv moet kijken, of om de dag tv te kijken. De verandering zit vaak in kleine dingen.” 

Helpt dat? Je kunt het niet checken namelijk.

“Ik merk aan mensen dat ze behoefte hebben aan persoonlijke aandacht, juist nu, omdat ze de weg

kwijt zijn en begeleiding min of meer is weggevallen. Ik maak de tijd om dat te doen. Ik ben niet gehaast, omdat ik naar een rechtbankzitting moet of een volgende afspraak heb.

Daarnaast merk ik dat het – ondanks de crisis – toch lukt om dingen te regelen. Zo werd er een gezin gedreigd met ontruiming, maar met kunst en vliegwerk ben ik er toch in geslaagd om bewindvoerder voor dit gezin te worden. Als bewindvoerder heb je meer mogelijkheden om een ontruiming tegen te gaan. Het gezin zit dus nog in het huis. En wat blijkt? De rechtbank werkt mee, vraagt niet om dikke pakken documenten of een zitting zoals vóór de coronacrisis, maar alles blijkt digitaal te kunnen! Daar geniet ik van! Dus ja, het helpt.”

Wat denk je dat deze crisis brengt voor de toekomst?

“Als ik naar mijn bedrijf AJ Bewind kijk, denk ik dat ik het drukker krijg. Er komen nu veel mensen in financiële problemen. Voor mijn werk hoop ik dat de rechtbanken zich net zo soepel blijven opstellen als nu. Want digitaal werken heeft een positief effect en gaat veel sneller dan een zitting. Afgezien dat het een heel gedoe is om naar de rechtbank te gaan voor 20 minuutjes, betekent het voor mijn cliënten een zware belasting.  Ze zetten een hele grote stap door onder bewind gesteld te worden en hun zeggenschap over het besteden van hun geld volledig uit handen te geven. Ik verwacht dat we meer digitaal en telefonisch zullen gaan werken. Dat hoop ik in ieder geval. Dan kan ik meer tijd besteden aan dat wat nodig is: begeleiding.”

Aanraken

Daarnaast hoop ik dat we elkaar weer mogen aanraken. Ik vind fysiek contact prettig. Mijn klanten huilen vaak omdat ze in zulke moeilijke omstandigheden zitten. Dan leg ik een hand op hun schouder, gewoon om te troosten, meer niet. Dat sterkt ze. Ik hoop dat ik dat in ieder geval weer mag doen. Fysieke energie geven.

En wat betekent het voor je privéleven en de samenleving?

Voor wat mij betreft mijn gezin, hoop ik dat onze goede verstandhouding van nu zal blijven. We zijn dichter tot elkaar gegroeid. We zorgen beter voor elkaar. Voorheen was ik altijd aan het jagen en veel weg, ik zat continu in een intercity. Dan mis je veel van wat er zich thuis afspeelt. Nu ik altijd thuis ben en in een boemeltrein zit, beginnen sommige dingen me op te vallen. Je vraagt je af waarom je dat nooit eerder hebt gezien. De slogan ‘dichterbij dan ooit’ is zeker voor mijn gezin van toepassing.

Maatschappij

Maatschappelijk gezien hoop ik van harte dat de huidige saamhorigheid blijft en dat we duurzamer gaan leven. Ik weet van mezelf dat als het lente wordt, ik het leuk vind om iets nieuws te kopen aan kleding. Deze periode doet me stilstaan bij mijn ‘normale’ of beter ‘vroegere’ manier van leven. Ik ben me veel bewuster van onze maatschappij. We laten ons veel te veel meeslepen door de consumptie en deze crisis dwingt je om daar bij stil te staan. “Heb je al die spullen eigenlijk wel nodig?”,  vraag ik mezelf af.

Deze periode heeft me geleerd om met veel meer beleid om te gaan met de dingen in onze samenleving. We zijn niet alleen verantwoordelijk voor onszelf, maar ook voor de ander, ons gezin, onze familie, onze maatschappij. En natuurlijk begrijp ik dat het voor de economie een strop is en dat er veel mensen hieronder financieel lijden, maar ik hoop dat ieder een manier zal vinden om anders te kijken naar zijn leven en zijn werk.

[in kadertje]

Angelique Janssen

Partner, drie kinderen

Ondernemer en cliëntenraad SMO Verdihuis

Levensmotto:

Houd problemen klein

Doe dingen die je energie opleveren en waar je blij van wordt, dat is je werk, je hobby

Simone van de Wijdeven

April 2020

Wilt u ook meedoen? Welkom!

Mail naar: Simonestv@home.nl

Reacties:

“Mooi stuk over jou in de krant. Leuk om te lezen waar je allemaal mee bezig bent en hoe je het ervaart. Ik herken jou er volledig in!” Sandra

“Goed mooi en zuiver verhaal. Jazeker het corona heeft ook een stukje positieve beleving en verandering van levenswijze. Angelique en Simone het verhaal geeft een toegevoegde waarde.” Anton Coolen

“Prachtig verhaal Simone! Goed gedaan!” Lienke van Tegelberg -Westrouen van Meeteren

“Mooi artikel Angelique! Ik hoorde gewoon praten, zo jij!” Jozepha van der Aa